فقهاي حنفي عصر خويش بود. كتابي در اصول عقايد بهصورت پرسش و پاسخ نوشت كه از رايجترين آثار در نوع خود بود و تا پيش از جنگ اول جهاني، در مدارس عمومي تركيه مورد استفادهٴ زيادي قرار ميگرفت.
اين نسفي را نبايد با عبداللّه بن احمد، كه او هم از فقهاي حنفي بود (نيمهٴ دوم سدهٴ سيزدهم)، اشتباه كرد.
شهرستاني
¿ فصل يازدهم دربارهٴ تاريخ.
ابن توَمرْت
ملقب به مهدي موحدين، مصلح مسلمان. از نژاد بربر و از قبيلهٴ هنتاته ساكن در كوههاي اطلس بود. در حدود 1077 ـ 1078، در دهكدهٴ سوس زاده شد. به اسپانيا و به مشرق سفر كرد، سپس به زادگاهش بازگشت. نخست تحت تأثير تعاليم اشعري (نيمهٴاول سدهٴ دهم)، و غزالي (نيمهٴ دوم سدهٴ يازدهم)، و بيش از همه ابن حزم (نيمهٴ اول سدهٴ يازدهم)، قرار گرفته بود. او به موعظه دربارهٴ اصلاح اخلاق و سستي ايمان همميهنانش پرداخت. شعار او توحيد و بيهمتايي خداوند بود. كتابي درباب توحيد به زبان بربري نوشت، كه تنها ترجمهٴ عربي آن در دست است. وي تحت تأثير افكار شيعه و اماميه، خود را مهدي اعلام كرد و به جنگ بر ضد فرمانروايان مرابطي مغرب پرداخت. در 1128 يا 1130، درگذشت و بزرگترين مريدش عبدالموٴمن، كه موٴسس سلسلهٴ جديد موحدون بود، مبارزه را ادامه داد. عبدالموٴمن پيش از پايان حكومتش، در 1163، سراسر اسپانياي مسلمانان و افريقاي شمالي را از مصر تا اقيانوس اطلس فتح كرد.
د. دين بودا
ريونين1
نام پس از مرگش شوئو دائيشي2 و بودايي ژاپني بود. در 1072، در توميتا، واقع در اوواري زاده شد؛ در صومعهٴ تندائي واقع در هيئي ـ زان3 زندگي كرد. پس از بيستوسه سال صومعهٴ رائيكوـ ئين4 را در اهارا واقع در ياماشيرو، و بعدها صومعهٴ دائي ـ نمبوتسو ـ جي5 را در سومييوشي واقع در ستسو،6 تأسيس كرد. در 1132، درگذشت. او در آغاز سدهٴ دوازدهم،